xoves, 10 de agosto de 2017

RESUMO DA NOSA PRESENZA NA PRENSA

RESUMO DA NOSA PRESENZA NA PRENSA
A prensa mostrou un gran interese no noso proxecto ao longo do curso.
Apareceron tres artigos na prensa escrita, os mesmos artigos apareceron en versión dixital e dous artigos máis na páxina "loqueyotedigo", que escribe CheChu López, coñecido xornalista do "Diario de Arousa", ademais dun reportaxe en Vtelevisión.

mércores, 5 de xullo de 2017

ACTIVIDADES DO PROXECTO COLLEITADORES NAS LETRAS GALEGAS

ACTIVIDADES DO PROXECTO COLLEITADORES NAS LETRAS GALEGAS

II XORNADAS ADICADAS Á INDUSTRIA CONSERVEIRA: "DO CAMPO Á MESA"
O pasado día 18 de Maio celebramos, na biblioteca do noso centro, as Letras Galegas cunha actividade relacionada coa cultura galega por unha banda, e por outra co proxecto "Colleitadores"; as II XORNADAS ADICADAS Á INDUSTRIA CONSERVEIRA: "DO CAMPO Á MESA"

Trouxemos a tres relatores de luxo para que lles contasen aos nosos alumnos un pouco da súa vida, da súa relación con Galicia e coa cultura galega; e moito sobre a súa paixón polas plantas silvestres comestibles.

Podedes ler un pouco sobre a vida dos nosos tres convidados no blog do Equipo de Dinamización da Lingua Galega "normalizacoroso".

mércores, 7 de xuño de 2017

Ortiga: Urtica dioica

Ortiga:  Urtica dioica


Nome en galego: herba dos cegos, estruga maior, ortiga, estruga

Nome en castelán: Ortiga mayor, ortiga verde

A ortiga (do latín 'urtica') é o nome común das plantas do xénero Urtica, da familia das urticáceas, en galego chamada herba do cego.

A Urtica dioica, coñecida como ortiga maior e ortiga verde, é a máis común e é perenne.

Acada entre 50 e 150 centímetros. A característica máis coñecida é a presencia de pelos urticantes cuxo líquido cáustico (acetilcolina) produce unha irritación con picor intenso na pel cando se lle toca ou roza, causando bochas, debido a isto é unha das malas herbas habituais máis coñecidas.

Pódense recoller as súas follas, que é o máis aproveitable como alimento, todo o ano; aínda que é preferible a colleita antes da súa floración.

AMOROTES

AMOROTES

NOME COMÚN:  
Galego: Amorotes
Castelán: Fresa silvestre
OUTROS NOMES GALEGOS:
Amorón, morillón, amorillón, amorillote, amorodo, morando, morango, morodo, morogo, morote, careixóns...
NOME CIENTÍFICO:
Fragaria vesca
FOTO:  

DESCRICIÓN:
Coñecido como amorodo silvestre o amorote en Galicia crece nos montes, cerca de silveiras e entre as toxeiras. Ten unha raíz vivaz e florece entre marzo e agosto. O amorote ten un aroma e un sabor máis delicado e máis fino que os da fresa cultivada. Esta planta é perenne, herbácea, os talos sobresaen 25 cm. como máximo cubertos por unha especie de pelos na parte superior. Destes talos nacen as flores brancas, de cinco pétalos e un cáliz amarelo. Cando frutifica perde os pétalos e o cáliz crece formando o froito. Este froito pódese encontrar encarnado, amarelo ou branco; tamén pode ser redondo, aplanado ou prolongado.
HISTORIA DO SEU USO NA ALIMENTACIÓN:
Dende a época romana e ata a aparición doutras froias máis doadas de cultivar o seu uso era en alimentación en marmelada, directa e decoración.
No Reino Unido atopase a única empresa (Wikin & son) que elabora marmelada e xenebra con este froito.
POSIBLES USOS:
O froito pódese utilizar como ingrediente substitutivo doutras froitas en calquera receita.
As follas tenras pódense engadir á ensalada ou empregarse en cocidos ou infusión.
USOS  MEDICINAIS:
Reumatismo, problemas hepáticos, gota, disolvente de cálculos, obesidade, tifo, enfermidades do bazo, diarrea, tose, catarro, asma, depuración do sangue, blenorraxias, disentería.
ELABORACIÓN: MARMELADA DE AMOROTES
Ingredientes:
·         2 kg de amorotes
·         900 g de azucre
·         Zume de un limón
Preparación:
·         Lavar e desinfectar os amorotes.
·         Retirar a parte verde, as  partes danadas.
·         Picalos en anacos.
·         Colocar nunha pota e engadir o azucre e o zume de limón.
·         Cociñar a lume lento, removendo o contido ata que se vaia desfacendo.
·         Unha vez cociñada retirar e pasar o contido por unha batedora
Envasado:
·         Lavar os botes e as tapas
·         Verter a marmelada nos botes de cristal a uns 80 ºC para que fagan o valeiro.
·         Pechar os botes
·         Esterilizar os botes de marmelada
·         Gardar en un lugar seco, fresco e lonxe da luz

A XESTA

A XESTA

Nome en Galego: Xesta, xesta brava, xesta de vasoiras, xesta mansa, xesta amarela, xesta molar ou xesta moura.

Nome en Castelán: Alama, albareja, apiorno, barredoira, cabestro de ouro, chamiça, codeja, escoba, escoba amarga, escoba amarela, escoba de flor amarela, escobajera, escoba negra, escoba negreira, escobas, escobón, escobonera, genista angulosa, ginesta, ginesta angulosa, hiniesta, hiniesta branca, hiniesta de escobas, hiniesta escobar, hiniesta negra, illesta, inhiesta, giniesta, morisca, piorno, piorno amarelo, piorno negro, escoba de bruja.

Nome científico: Cytisus scoparius

Historia do seu uso na alimentación en Galicia e no mundo:
Non se coñecen moitos usos na cociña tradicional galega. As bagas de xesta teñen un aroma fragrante e picante, así como un sabor agridoce.
As bagas de xesta empréganse na elaboración da augardente de caña.
As choucroute son máis deliciosas e menos flatulentas.
Tomar infusións das súas bagas e flores era un costume dos avós, dicían que exercía unha acción benéfica sobre os riles e o estómago e era revitalizante. Ademais, o seu consumo fortalece o cerebro e os nervios, combate o catarro e a epilepsia.
En África utilízana como estimulante do apetito así como un antivenéreo.
En Mongolia as parturientes toman unha infusión de follas da xesta para relaxarse.
Unha vella receita medieval fala sobre o uso da xesta para expulsar as secundinas (placenta) tomando 30 pingas de aceite de xesta disolto en licor.

Unha das ensaladas con maior gusto de moitos pobos da serra peruana consiste en mesturar flores de xesta con anacos de pataca lixeiramente cocida, tomates, cebola e aguacate.




FLOR DE CABAZA

FLOR DE CABAZA


O LIÑO

O LIÑO
Nomes galegos da planta: liño ou liñaceira.
Nome castelán da planta: lino, linaza.
Nome científico: Linum usitatissimun

Historia do seu uso
Esta planta é coñecida desde fai miles de anos por diversas culturas, como a exipcia, pero a pesar da súa longa historia, é a partir da Idade Media cando se posúen datos claros acerca da importancia do liño en Galicia, época na que existe unha auténtica "cultura do liño" nesta terra. A importancia do liño na economía dos campesiños galegos non foi sempre a mesma, é a finais do século XVIII e primeiros anos do XIX cando se sitúa a etapa máis próspera. Hoxe sábese que esta planta era coñecida dende o Neolítico, en Extremo Oriente e en Europa. Utilizouse como aceite, alimento e na produción téxtil. Aos castros portugueses e a Galicia xa chegou no II milenio a.C. Os historiadores romanos fan referencia ao liño e os lusitanos e na Gallaecia xa se facían coirazas tecidas con liño.
Tamén denominada liñaceira (lino ou linaza en castelán), aínda non se atopa moi difundida no que respecta á alimentación.